Wyobraź sobie, że żyjesz w czasach wiktoriańskich…
Masz typowy wiktoriański ogród, w którym uprawiasz warzywa i owoce dla swojej rodziny. Na cały rok – na 12 miesięcy, dla kilku osób mieszkających w Twoim gospodarstwie domowym.
Jakiego rodzaju żywność uprawia się w Twoim wiktoriańskim ogrodzie?
Różne owoce, takie jak: jabłka, gruszki i śliwki. Również winogrona, które są uprawiane w szklarniach, gdzie kocioł grzewczy znajduje się kilka cali pod ziemią. Kocioł grzewczy zapewnia ciepło winogronom, ananasom i warzywom uprawianym w szklarni.
Jakie inne warzywa uprawiane są w ogrodzie wiktorianskim?
W wiktoriańskim ogrodzie uprawia się również sałatę, fasolę i marchewkę. A co z pomidorami i ogórkami? Te dwa warzywa nie były jeszcze popularne w epoce wiktoriańskiej.
Co jeszcze?
Ananasy (owoce) uprawia się w ogrodach wiktoriańskich, ale ich uprawa wymaga wiele wysiłku.
Wiktorianski ogrodnik
Główny ogrodnik pracujący w epoce wiktoriańskiej zarabiał więcej niż jakikolwiek inny członek personelu domowego. Dlaczego? Ponieważ jego odpowiedzialność była też większa – musiał wyprodukować wystarczającą ilość żywności na cały rok i dla całej rodziny. Wizyty w lokalnym supermarkecie po owoce lub warzywa nie były powszechne w epoce wiktoriańskiej.
Licencja na kalafiory
Aby uprawiać kalafiory, ogrodnik w epoce wiktoriańskiej musiał posiadać specjalną „licencję na kalafiora”. Dlaczego? – Ponieważ nie każdy mógł uprawiać kalafiora w epoce wiktoriańskiej. Jadalna część kalafiora to jednocześnie część, która wytwarza nasiona, tworząc kolejne kalafiory w kolejnym sezonie. Zatem tylko licencjonowany ogrodnik uprawiający kalafiory wiedziałby, które kalafiory pozostawić na nasiona, a które wykorzystać w kuchni jako kalafiory jadalne.
‘Ojciec’ angielskiego ogrodu
Człowiekiem znanym jako ‘ojciec angielskich ogrodów’ jest William Robinson. Był dziennikarzem, który żył w czasach wiktoriańskich w Sussex w Anglii. William Robinson pasjonował się ogrodnictwem i wprowadził wiele innowacji do angielskich ogrodów tamtego okresu.
W epoce wiktoriańskiej William Robinson napisał kilka książek i wiele artykułów w gazetach na temat ogrodnictwa. Za pieniądze zarobione na swoich artykułach w gazetach i książkach, kupił on kilka akrów ziemi w Sussex, w Anglii i zaczął uprawiać własny ogród, eksperymentując na nim.
William Robinson wierzył na przykład, że gruszka (owoc) nadaje się do spożycia jedynie do 20 minut od czasu zerwania jej z drzewa. Jego pracownicy wiedzieli, że mogą mu w każdej chwili przerwać pracę, aby dostarczyć świeżą gruszkę, która spadła lub została zerwana z drzewa, aby Williamson mógł ją zjeść w ciągu 20 minut.
Książka Williama Robinsa wydana w czasach wiktoriańskich ‘The English Flower Garden’, czyli ‘Angielski ogród kwiatowyjest uważana za jedną z najlepszych książek o kwiatach, wydanych w Anglii. Dziś można ją znaleźć w antykwariatach lub zamówić online. Warto mieć ją w swojej kolekcji!
Informacje zawarte w tym wpisie na blogu, pochodzą z wykładu ogrodniczego, w którym uczestniczyłam tego lata w Misterton, w hrabstwie Somerset w Anglii. Wykład prowadził syn ogrodnika, który pracował z Williamem Robinson.
Już wkrótce! – Więcej porad ogrodniczych z Kalifornii. Jeff prowadzi firmę zajmującą się projektowaniem ogrodów w Stanach Zjednoczonych i podzieli się z nami kilkoma cennymi wskazówkami – w kolejnym poście.
Na fotografiach w tym artykule bloga – angielski garden, w Somerset w Anglii, w 2025 roku.
Tutaj link do posta w języku angielskim.
